Większość nauczycieli, których spotykam, naprawdę chce dobrze.To nie są ludzie, którzy „odbębniają swoje” i wychodzą. To są osoby, które myślą o uczniach także po lekcjach. Zastanawiają się, co jeszcze zrobić, jak pomóc, jak nikogo nie zostawić w tyle. I właśnie dlatego ten tekst jest trudny. Bo motywacja uczniów bardzo rzadko

Jest taki moment, który w szkole pojawia się zaskakująco często.Lekcja jeszcze trwa, uczniowie siedzą w ławkach, zeszyty są otwarte…ale Ty już czujesz, że coś się zaczyna rozmywać. Nie ma otwartego buntu.Nie ma hałasu.Jest raczej ciche wycofanie. I wtedy bardzo łatwo pomyśleć: „Oni po prostu nie są zmotywowani.” Tylko że to,

Jest takie zdanie, które w edukacji pojawia się bardzo często.Czasem wypowiadane na głos, czasem tylko w myślach: „On mógłby, gdyby tylko chciał.” I zwykle pada w dobrej wierze. Z troski. Z frustracji. Z bezradności.Bo kiedy widzimy ucznia, który ma potencjał, ale się wycofuje, naturalnie szukamy przyczyny w motywacji. Tylko że

Styczeń ma w sobie coś magicznego.Nowy kalendarz, czyste kartki, poczucie świeżego startu.W głowie pojawiają się plany – te osobiste i te zawodowe. „Od nowego semestru będzie inaczej.”„Będę bardziej konsekwentna.”„Uczniowie w końcu się zmotywują.” A potem… przychodzi luty. I nagle okazuje się, że entuzjazm gdzieś wyparował, codzienność przygniata, a rzeczywistość szkolna